โอ้ยยยยย กลัวตุ๊กแก

posted on 30 Aug 2011 23:30 by pingpui in MyLife
บทความเรื่องนี้อาจจะมีคำไม่สุภาพมากหน่อยนะครับ เนื่องจากอารมณ์แปรเปลี่ยนตามสถานการณ์
ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
 
 
(1)
 
อดีตฝังใจเมื่อสมัยเด็กๆ
 
ผมกลับไปหายายที่ต่างจังหวัด บ้านไม้ริมน้ำบรรยากาศชิลๆ ช้าๆ เนิบๆ
 
ผมเดินเข้าห้องน้ำ อยากจะปลดทุกข์ให้ทุกข์มันหลุดพ้นออกจากร่างกาย
 
แต่แค่เดินผ่านประตูห้องน้ำไป 2 ก้าวเท่านั้น
 
ผงะ !! ตกใจแทบหงายหลัง "ตุ๊กแก"ตัวอย่างเบ้ง มันเกาะอยู่บนผนัง
 
เข้าใจในสัจธรรมและความจริงเลยว่า "ไม่ต้องฉี่ที่ชักโครกก็ได้"
 
 
 
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา มั่นใจเลยว่าตุ๊กแกจัดอยู่ในอันดับต้นๆสำหรับสิ่งที่ทำให้ผมกลัวแน่ๆ
 
.
.
.
 
(2)
 
ย้อนกลับไปเมื่อ 3 เดือนก่อน
 
ภายในห้องครัวอันรกรุงรังที่บ้าน ผมมองเห็นสัตว์สี่เท้า ตัวสีเข้มๆเกาะอยู่บนผนังแอบซ่อนอยู่หลังตู้เย็น
 
แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร ก็คิดว่าเป็นเพียงจิ้งจกธรรมดาทั่วไป
 
1 วันผ่านไป
2 วันผ่านไป
3 วันผ่านไป
 
เจอมันทุกวัน ที่เก่า ไม่ไปไหน .... ไอ้ตัวผมเริ่มเอ๊ะใจ
 
"เอ๊ๆๆ ทำไมหางมันลายๆ และทำไมขามันใหญ่ๆ "
 
 
 
เรียกแม่และคนงานที่อิมพอร์ตมาจากต่างประเทศมาดู ฟันธงกันเลยครับว่ามันไม่ใช่จิ้งจกแน่ๆ
 
" ตุ๊กแก ก ก ก กกกกกกกกกกกกกกกก !!!!! "
 
มันเข้ามาในชีวิตกรูอีกแล้ว -*- ทำไงดีวะ
 
 
 
ด้วยอำนาจที่พอจะมี ก็เลยบอกคนงานไปว่า
 
" จับมันไปปล่อยข้างนอกไป ให้มันได้อยู่กับธรรมชาติ...... น่าจะดีกว่า" ผมพูดเชิงวิชาการ
 
" หือออออ ไม่เอาอ่ะ หนูกลัว" คนงานพูดเสร็จพร้อมเดินหนีไปเลย
 
 
 
แม่ผมเอาธรรมะเข้ามาสอดแทรกทันที
 
" มันอยู่ของมัน เราก็อยู่ของเรา เรากลัวมัน มันก็กลัวเรา " พูดเสร็จก็เดินจากไปนิ่งๆ
 
อื้อหือ วิถีแห่งเซนมากๆ แม่ผม
 
 
สรุปคือปล่อยมันทิ้งไว้แบบนั้นแหละ ..
 
เฝ้าดูการเจริญเติบโตของมันไปเรื่อยๆ -*-
 
 
.
.
.
 
(3)
 
เมื่อเร็วๆนี้
 
หลังจากดูบอลในช่วงค่ำคืนเสร็จ
 
ผมเริ่มเก็บซากพวกห่อขนมต่างๆและจานข้าวที่เอาขึ้นมากินตอนดูบอล
 
ยกของพวกนั้นลงไปข้างล่างเพื่อที่จะล้างทำความสะอาด
 
เดินผ่านพ้นบันไดขั้นสุดท้าย เลี้ยวซ้ายเพื่อตรงไปห้องครัว
 
แต่ในขณะที่ผมกำลังทะยานร่างผ่านเข้าห้องครัว
 
สายตาเหลือบไปเห็นอะไรสักอย่างนึง ตัวลายๆ หางยาวๆ หัวเหลี่ยมๆ
 
แม่งเกาะอยู่บนฝาผนังหน้าทางเข้าห้องครัว
 
 
" เห้ย !!! " ผมร้องแบบโครตตกใจ แล้วมีเสียงตามมา
 
" เพล้ง !! " จานหล่นจากมือแตกสิคร้าบบบบบบบ
 
สัญชาตญาณของมนุษย์ในตัวผมทำงานทันที
 
ผมก้าวเท้าถอยหลังออกไปโดยอัตโนมัติ 3 ก้าว
 
ตกใจสุดขีดหัวใจแทบทะลุออกจากทรวงอก
 
 
 
 
ในช่วงที่ผมร้อง " เห้ย !! "  ผมสังเกตเห็นมันก็สะดุ้งตกใจเหมือนกัน
 
ตัวมันสะดุ้งอยู่ในสภาพแนวนอนขนานกับพื้นดิน
 
ขาซ้ายด้านหน้าของมันลื่นปรื๊ดๆ เหมือนจะเกาะผนังไม่อยู่
 
 
" เมิงจะสแคลชผนังทำไมวะ? " นี่คือความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัว
 
" เวรละ ถ้าแม่งยึดผนังไม่อยู่ แม่งตกลงที่พื้น แม่งจะวิ่งไปทางไหนวะเนี่ย
 
ไอ้เรื่องที่มันจะวิ่งไปทางไหนไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าแล้วกูจะวิ่งไปไหน? "
 
 
 
ก่อนที่ผมจะตอบคำถามของตัวเอง ผมรีบถอยยาวออกจากตรงนั้นไม่ต่ำกว่า 10 ก้าว
 
เฝ้ามองดูมันจากระยะไกล ระยะที่ผมมั่นใจว่าถ้ามันตกลงมาที่พื้น ชีวิตผมต้องปลอดภัย
 
 
 
หลังจากสติเริ่มกลับมาและเจ้าอสูรร้ายตัวนั้นมันยืดขาหน้าของมันกับกำแพงได้มั่นแล้ว
 
 
 
ตอนนี้ความคิดมากมายพรั่งพรูออกมาจากสมอง
 
" เมิงไม่ควรจะมาอยู่ผนังเตี้ยๆตรงนั้น" มันเตี้ยมากจนไม่กล้าเดินผ่านประตู
 
" ไม่สิ เมิงไม่ควรที่จะมาอยู่ในผนังหรือเพดานไม่ว่าจะเตี้ยหรือจะสูงก็ตาม เกิดตกใส่หัวมากรูช็อคตายแน่ๆ"
 
" แต่ก่อนแม่งตัวเท่าจิ้งจก กรูยังไม่กล้าจับ ตอนนี้แม่งตัวเท่ากิ้งก่า โอ้ยย อยากจะบ้า "
 
 
 
สติมาปัญญาเกิด ธรรมะเค้าว่างั้น
 
รวบรวมความกล้าลากเก้าอี้ไป 1 ตัว ยืนห่างจากมันประมาณ 5 เมตร
 
จัดการโยนเก้าอี้ไปให้ใกล้กับทางเดินมากที่สุด
 
 
 
 
.. สุดยอด!! ได้ผล แม่งตกใจ หนีเข้าไปหลังตู้
 
ไม่เคยรู้สึกโล่งใจอะไรมาก่อนมากมายขนาดนี้ อารมณ์ประมาณว่าหุ้นขึ้น100จุดยังไงอย่างนั้น
 
แต่กลับมาคิดดูเมื่อกี๊ ไอ้ตอนที่เราลากเก้าอี้และโยนเข้าไปใกล้มัน
 
ถ้าเกิดมันตกใจแล้วตกลงมาที่พื้น  ???????   ( ลืมคิดไปเลย )
 
 
 
ตั้งแต่วันนั้นล่วงเลยมาจนวันนี้ ผมไม่กล้าเข้าห้องครัวตอนดึกๆอีกเลย  -*- 
 
 
 
 
ปล(1). เป็นบทความที่เขียนไป นึกไปแล้วสยอง สยิวกิ้วที่สุดเท่าที่เคยเขียนมา
 
ปล(2). เรื่องจริงครับ
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet