ตั้งแต่ช่วงปลายปี พ.ศ.2553 เป็นต้นมา
ข้างบ้านผมมีการก่อสร้างห้างสรรพสินค้าที่(จะ)ใหญ่ที่สุดในเอเซียแห่งใหม่ ชื่อว่า Mega Bangna
ซึ่งห้างสรรพสินค้าแห่งนี้มีกำหนดการแล้วเสร็จใน เดือนมีนาคน พ.ศ.2554
 
การก่อสร้างห้างแห่งนี้ก็ทำให้เกิดการจ้างงานเพิ่มขึ้น มีคนงานก่อสร้างเข้ามาทำงานมากมาย
ซึ่งทำให้ผมได้พบเจอกับเด็กหญิงตัวน้อยคนนึง อายุประมาณ 6 ขวบ
 
เด็กผู้หญิงคนนี้ เป็นลูกของคนขายอาหารในแคมป์คนงานก่อสร้าง
เด็กผู้หญิงคนนี้ จะเดินมาซื้อขนมกินที่บ้านผมทุกวัน
เด็กผู้หญิงคนนี้ มาพร้อมกับรอยยิ้มและความแจ่มใสตลอดทุกวัน
 
แต่......... เด็กผู้หญิงคนนี้มีความผิดปกติทางร่างกาย คือ "ขาพิการ" ไม่สามารถเดินเหินได้คล่องแคล่วเหมือนเด็กทั่วไป
 
 
 
 
เช้าวันนึงเด็กผู้หญิงเดินมาซื้อขนมกินที่บ้านผมเหมือนเคย
ผมจึงชวนคุย
 
 
ผม : " ไอ้ตัวเล็ก นี่เปิดเทอมแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ไปเรียนหนังสือ"
 
เด็กหญิง : " ไม่ได้ไปค่ะ"   เด็กน้อยตอบโดนที่ไม่ได้มองหน้าผม และพยายามเลือกขนมที่ถูกใจต่อไป
 
 
ผม : " อ้าวทำไมไม่ไปเรียนล่ะ "
 
เด็กหญิง : " อ้าวววว  ขาหนูเป็นแบบนี้ หนูจะไปเรียนได้ไงล่ะ"
 
เจ้าตัวน้อยชี้ไปที่ขาขวาของตัวเองที่เป็นต้นเหตุให้เดินกระเผลกๆ
 
 
คำตอบของเจ้าตัวน้อยทำให้ผมประหลาดใจเล็กน้อย เพราะนั่นเป็นคำตอบที่เหนือการคาดเดาผมไป
ผมคิดในใจว่า เด็กอาจจะตอบว่า "ขี้เกียจไปเรียน" หรือ "ไม่มีเงินเรียน"
 
 
แต่พอได้ฟังคำตอบนี้ออกจากของเด็กคนนี้ผมจึงรีบพูดไปว่า
 
" เพราะขาหนูเป็นแบบนี้ หนูยิ่งต้องได้เรียนหนังสือนะครับ"
 
 
เด็กน้อยยืนคิดหรือยืนงงแป๊ปนึง
 
เลือกขนม 1 ห่อ จ่ายเงิน5บาท แล้วเดินจากไป !!!!
 
 
 
 
 
จากเหตุการณ์นี้ ทำให้ผมนึกย้อนกลับไปสมัยที่เริ่มทำงานใหม่ๆ
ส่วนใหญ่คงจะคิดเหมือนกันว่าการทำงานมันช่างน่าเบื่อ ไม่สนุกเหมือนตอนเรียนหนังสือเลย
เมื่อได้เห็นชีวิตของเด็กๆทั่วไป ก็เกิดอาการอิจฉาเด็ก
 
อยากกลับเป็นเด็กอีกครั้ง
อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก
อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเล่นสนุกไปวันๆ
อยากกลับไป "เกรียน" อีกครั้ง 555
 
 
แต่พฤติกรรมของเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้กลับทำให้ผมเปลี่ยนแนวคิด
ผมกลับมานั่งคิดไตร่ตรองดูอีกคราว่า
 
 
 
 
ทำไมเด็กน้อยคนนี้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจัง??
 
 
ความรู้ก็มีน้อยกว่า
ประสบการณ์การใช้ชีวิตก็มีน้อยกว่า
เงินก็มีน้อยกว่า (อันนี้ไม่น่าเกี่ยว)
 
จริงๆแล้วผมไม่ควรใช้คำว่า "อิจฉา" กับเด็กคนนี้
จริงๆแล้วผมควรจะบอกว่า ผม "อาย" เด็กหญิงคนนี้มากกว่า
 
เพราะผมมีทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมแต่ไม่สามารถนำสิ่งเหล่านั้นที่ผมมีมาใช้ให้เกิดประโยชน์และแปรเปลี่ยนมาเป็นความสุขได้เลย
 
จากเรื่องที่ผมได้พบเจอเรื่องนี้ ยิ่งตอกย้ำคำพูดที่ว่า "ถ้าจะตามหาความสุข เงินไม่ใช่คำตอบที่ใช่ที่สุด"
 
 
อายเด็กมั้ยล่ะ ??
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ใช่เลยครับ เด็กเก่งมากที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

#4 By pingpui on 2011-07-31 22:09

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!


ผมรู้สึกอิจฉานะ

ทั้งที่เรามีการศึกษามากกว่า
มีร่างกายที่ดีพร้อมมากกว่า



แต่กลับหา "ความสุข" ได้ยากกว่า
เด็กคนนึงที่ไม่ได้เรียนและพิการ

----------


อยากกลับไปเป็นเด็กอีกเหมือนกัน
จะได้ไม่ต้องรับภาระอะไร angry smile

#3 By อิสระรำพัน on 2011-07-31 13:15

@เด็กหญิงสุพิชชา น่าอิจฉาน้องจังที่คิดแบบนี้ได้ตั้งแต่ยังเด็กอ่ะ ^^

#2 By pingpui on 2011-07-31 11:48

มีคนเคยบอกมาว่าเงินเป็นเรื่องสำคัญเพราะคนเราต้องกินต้องใช้ ต้องเดินทาง คงจริง.. แต่สำหรับหนูเงินก็ไม่ใช่อันดับแรกที่จะคิดถึงอยู่ดี หนูรู้จักพี่คนหนึ่ง พี่เค้าเปิดแกลเลอรี่อยู่ตอนนี้ เงินก็ไม่ค่อยมีหรอก ยุคนี้สมัยนี้ใครจะมาซื้อภาพ(ซึ่งบางคนบอกว่าเป็นของไม่จำเป็น)เนอะ แต่พี่เค้าดูมีความสุขมากกกกกกกกกกก กับการได้ทำในสิ่งที่รัก ถ้าเรียนจบหนูก็อยากมีความสุขแบบนั้น :]