บทความเรื่องนี้อาจจะมีคำไม่สุภาพมากหน่อยนะครับ เนื่องจากอารมณ์แปรเปลี่ยนตามสถานการณ์
ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
(1)
อดีตฝังใจเมื่อสมัยเด็กๆ
ผมกลับไปหายายที่ต่างจังหวัด บ้านไม้ริมน้ำบรรยากาศชิลๆ ช้าๆ เนิบๆ
ผมเดินเข้าห้องน้ำ อยากจะปลดทุกข์ให้ทุกข์มันหลุดพ้นออกจากร่างกาย
แต่แค่เดินผ่านประตูห้องน้ำไป 2 ก้าวเท่านั้น
ผงะ !! ตกใจแทบหงายหลัง "ตุ๊กแก"ตัวอย่างเบ้ง มันเกาะอยู่บนผนัง
เข้าใจในสัจธรรมและความจริงเลยว่า "ไม่ต้องฉี่ที่ชักโครกก็ได้"
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา มั่นใจเลยว่าตุ๊กแกจัดอยู่ในอันดับต้นๆสำหรับสิ่งที่ทำให้ผมกลัวแน่ๆ
.
.
.
(2)
ย้อนกลับไปเมื่อ 3 เดือนก่อน
ภายในห้องครัวอันรกรุงรังที่บ้าน ผมมองเห็นสัตว์สี่เท้า ตัวสีเข้มๆเกาะอยู่บนผนังแอบซ่อนอยู่หลังตู้เย็น
แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร ก็คิดว่าเป็นเพียงจิ้งจกธรรมดาทั่วไป
1 วันผ่านไป
2 วันผ่านไป
3 วันผ่านไป
เจอมันทุกวัน ที่เก่า ไม่ไปไหน .... ไอ้ตัวผมเริ่มเอ๊ะใจ
"เอ๊ๆๆ ทำไมหางมันลายๆ และทำไมขามันใหญ่ๆ "
เรียกแม่และคนงานที่อิมพอร์ตมาจากต่างประเทศมาดู ฟันธงกันเลยครับว่ามันไม่ใช่จิ้งจกแน่ๆ
" ตุ๊กแก ก ก ก กกกกกกกกกกกกกกกก !!!!! "
มันเข้ามาในชีวิตกรูอีกแล้ว -*- ทำไงดีวะ
ด้วยอำนาจที่พอจะมี ก็เลยบอกคนงานไปว่า
" จับมันไปปล่อยข้างนอกไป ให้มันได้อยู่กับธรรมชาติ...... น่าจะดีกว่า" ผมพูดเชิงวิชาการ
" หือออออ ไม่เอาอ่ะ หนูกลัว" คนงานพูดเสร็จพร้อมเดินหนีไปเลย
แม่ผมเอาธรรมะเข้ามาสอดแทรกทันที
" มันอยู่ของมัน เราก็อยู่ของเรา เรากลัวมัน มันก็กลัวเรา " พูดเสร็จก็เดินจากไปนิ่งๆ
อื้อหือ วิถีแห่งเซนมากๆ แม่ผม
สรุปคือปล่อยมันทิ้งไว้แบบนั้นแหละ ..
เฝ้าดูการเจริญเติบโตของมันไปเรื่อยๆ -*-
.
.
.
(3)
เมื่อเร็วๆนี้
หลังจากดูบอลในช่วงค่ำคืนเสร็จ
ผมเริ่มเก็บซากพวกห่อขนมต่างๆและจานข้าวที่เอาขึ้นมากินตอนดูบอล
ยกของพวกนั้นลงไปข้างล่างเพื่อที่จะล้างทำความสะอาด
เดินผ่านพ้นบันไดขั้นสุดท้าย เลี้ยวซ้ายเพื่อตรงไปห้องครัว
แต่ในขณะที่ผมกำลังทะยานร่างผ่านเข้าห้องครัว
สายตาเหลือบไปเห็นอะไรสักอย่างนึง ตัวลายๆ หางยาวๆ หัวเหลี่ยมๆ
แม่งเกาะอยู่บนฝาผนังหน้าทางเข้าห้องครัว
" เห้ย !!! " ผมร้องแบบโครตตกใจ แล้วมีเสียงตามมา
" เพล้ง !! " จานหล่นจากมือแตกสิคร้าบบบบบบบ
สัญชาตญาณของมนุษย์ในตัวผมทำงานทันที
ผมก้าวเท้าถอยหลังออกไปโดยอัตโนมัติ 3 ก้าว
ตกใจสุดขีดหัวใจแทบทะลุออกจากทรวงอก
ในช่วงที่ผมร้อง " เห้ย !! " ผมสังเกตเห็นมันก็สะดุ้งตกใจเหมือนกัน
ตัวมันสะดุ้งอยู่ในสภาพแนวนอนขนานกับพื้นดิน
ขาซ้ายด้านหน้าของมันลื่นปรื๊ดๆ เหมือนจะเกาะผนังไม่อยู่
" เมิงจะสแคลชผนังทำไมวะ? " นี่คือความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัว
" เวรละ ถ้าแม่งยึดผนังไม่อยู่ แม่งตกลงที่พื้น แม่งจะวิ่งไปทางไหนวะเนี่ย
ไอ้เรื่องที่มันจะวิ่งไปทางไหนไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าแล้วกูจะวิ่งไปไหน? "
ก่อนที่ผมจะตอบคำถามของตัวเอง ผมรีบถอยยาวออกจากตรงนั้นไม่ต่ำกว่า 10 ก้าว
เฝ้ามองดูมันจากระยะไกล ระยะที่ผมมั่นใจว่าถ้ามันตกลงมาที่พื้น ชีวิตผมต้องปลอดภัย
หลังจากสติเริ่มกลับมาและเจ้าอสูรร้ายตัวนั้นมันยืดขาหน้าของมันกับกำแพงได้มั่นแล้ว
ตอนนี้ความคิดมากมายพรั่งพรูออกมาจากสมอง
" เมิงไม่ควรจะมาอยู่ผนังเตี้ยๆตรงนั้น" มันเตี้ยมากจนไม่กล้าเดินผ่านประตู
" ไม่สิ เมิงไม่ควรที่จะมาอยู่ในผนังหรือเพดานไม่ว่าจะเตี้ยหรือจะสูงก็ตาม เกิดตกใส่หัวมากรูช็อคตายแน่ๆ"
" แต่ก่อนแม่งตัวเท่าจิ้งจก กรูยังไม่กล้าจับ ตอนนี้แม่งตัวเท่ากิ้งก่า โอ้ยย อยากจะบ้า "
สติมาปัญญาเกิด ธรรมะเค้าว่างั้น
รวบรวมความกล้าลากเก้าอี้ไป 1 ตัว ยืนห่างจากมันประมาณ 5 เมตร
จัดการโยนเก้าอี้ไปให้ใกล้กับทางเดินมากที่สุด
.. สุดยอด!! ได้ผล แม่งตกใจ หนีเข้าไปหลังตู้
ไม่เคยรู้สึกโล่งใจอะไรมาก่อนมากมายขนาดนี้ อารมณ์ประมาณว่าหุ้นขึ้น100จุดยังไงอย่างนั้น
แต่กลับมาคิดดูเมื่อกี๊ ไอ้ตอนที่เราลากเก้าอี้และโยนเข้าไปใกล้มัน
ถ้าเกิดมันตกใจแล้วตกลงมาที่พื้น ??????? ( ลืมคิดไปเลย )
ตั้งแต่วันนั้นล่วงเลยมาจนวันนี้ ผมไม่กล้าเข้าห้องครัวตอนดึกๆอีกเลย -*-
ปล(1). เป็นบทความที่เขียนไป นึกไปแล้วสยอง สยิวกิ้วที่สุดเท่าที่เคยเขียนมา
ปล(2). เรื่องจริงครับ
